دیگر نه احساسی باقی مانده و نه امیدی. شاید گرفتار روزمرگی شده ام، یکنواختی و تکرار. نمی دانم دیگر از چه بنویسم. نه انگیزه ای برایم باقی مانده، نه توانی برای بیان احساسات تکراری. دیگر مثل گذشته ها به آینده نمی اندیشم که چه خواهد شد. مانند کودکی مشغول بازی های کودکانهء زندگی شده ام. گویی افسارم به دستان دیگری افتاده است. قید و بندها، مانع از آزادی افکارم و مانع از پیشرفت می شوند.

اما بگذریم! با این حال، کمی هم از امید بگوییم. آری، کودکانه زیستن را برای شاد زندگی کردن انتخاب کردم. اگرچه انگیزه ها از بین رفته اند، اما روحیه نسبتا شادتر و آزادتری پیدا کرده ام. شاید این روحیه نسبتا شاد که به بهای از دست رفتن خیلی چیزهاست، جایی برای امیدواری هم باشد.

نمی دانم، شاید این گونه بی منطق اندیشیدن ناشی از ناچاری است. ناشی از یکنواختی ها و اجبارهایی که آزادی اندیشه را از بین می برند. اما باید اوضاع تغییر کند. برای این کار اندکی رهایی لازم است. اندکی خود بودن و جسارت یافتن.

من از این فاصله ها می ترسم

                                        به کجا می بردم

                                                               در شب سرد فراغ،

شب تنهایی من!

                          تو بگو از غم من

                                                تو بگو از غم دلدادگی و ماتم من

ای غم انگیزترین نغمهء دل

                          تو بخوان از غم دل

                                                 که چنین گشت سیه، عالم من

*************

من از این فاصله ها می ترسم

                                        به کجا می بردم

                                                               در شب سرد فراغ،

شب تنهایی من!

                       بشکند قلب مرا

                                           هردم از یاد ستمکارترین همدم من

همدم و غمخوار قدیم

                       دلبر و دلدار قدیم

                                           گشته آن یار قدیم، گریهء هردم من

*************

من از این فاصله ها می ترسم

                                        به کجا می بردم

                                                               در شب سرد فراغ،

شب تنهایی من!

                      قفسی ساخته بر این تن من

                                                             از برای دل پروانهء من

شب تنهایی هر لحظهء من!

                                شده تن پوش سیاه

                                                           در عزای دل دیوانهء من

*************

من از این فاصله ها می ترسم،

ما دل خود را در این دنیا چه آسان باختیم
بر رسوم و سنت پیشان چه آسان تاختیم
                            وای بر ما، وای بر عشق نافرجام ما

آسمان را هم ز خود راندیم و بر خود آشیانی ساختیم
خانه ای از غصه و غم را چه آسان ساختیم
                                               وای بر ما، وای بر ما

ای دل بیمار ما،
این تن رنجور ما را سرپناهی داشتی
خانه ای از شوق و شادی را چه آسان سوختی
بر تنم پیراهن غم را چه آسان دوختی
                  وای بر ما، وای بر ما، وای بر این دل بیمار ما

بی شک از هر قطره دریا حبابی ساختیم
بی شک از هر گوشه صحرا سرابی ساختیم
بی شک از این عشق بیهوده به کام خود نباتی ساختیم
                                               وای بر ما، وای بر ما

شعله ویرانگر عشقی چرا افروختیم
آتشی را از جهنم داغ و سوزان تر چرا اندوختیم
تا در این غمخانه خود سوختیم، سوختیم
                                               وای بر ما، وای بر ما

آتشفشان خاموش

زمستان متحرک

ترسیم با برنامه فوتوشاپ
تاریخ ترسیم: سال ۱۳۸۰

(نقاشی ها با کیفیت بالا در ادامه مطلب)

اين رهی که می روی
بدان که مردمان کوردل
تو را تمسخری کنند
بدان که عاقلان تو را
سنگ می زنند
طرد می کنند ز شهرشان

شهر عاقلان سنگدل
مردمان کوردل

آنچنان که می روی به راه خود
خنده های سخره وارشان تو را شکسته می کند
بسان شاخه ای شکسته می شوی
خسته می شوی ز راه
در ميان راه

باز می روی به راه خود
از ميان شهرها سفرکنان
شهرها، شهر عاقلان سنگدل
مردمان کوردل

اين رهی که می روی به ناکجاست
انتهای آن به ابتداست
باز می روی

باز می روی
به قصد شهر عاشقان
شهر مردمی شکسته دل
آن شکستگان شيردل
در خيال خام خود

باز می روی

من به خورشید کمی مظنونم
شاید او فاصله ای بود میان من و تو
که ز هم دور شویم
بنهیم پای بر آن عهد که با هم بستیم
...

من چو مهتاب بسی محزونم
شاید این بازی بود
خیمه شب بازی و ما هم دو عروسک بودیم
ناتوان، بسته به نخ های بلندی که فراری نکنیم
...

من به زندان غمی محبوسم
من بسی آه و بسی افسوسم
...

شاید از من گنهی سر زده بود
یا که خورشید گنهکارم کرد
که ز هم دور شویم
تا بگویم دگری فاصله است
یا بدانیم که خود خورشیدیم
...

من به خورشید کمی مظنونم
من چو مهتاب بسی محزونم
...

پنجره باز بود
و من به افق خيره بودم
به بازی رنگ ها
و يورش تاريکی
و آفتابی که آخرين تقلايش را می نمود
با نگاهی حزن انگيز
چهره ای تب آلود و خسته
و من نگاه ملتمسم را
از پس پنجره به او هديه می کردم
آفتابی که می رفت تا لشگر تاريکی
فتح ديگرش را جشن بگيرد
و مرا شبی ديگر
با دستان سردش
بيمارگونه در آغوش کشد
روحم را تسخير کند
قلبم را رنجور
و خاطرم را مشوش گرداند
و وادارم کند
تا پنجره را ببندم
از حجم ياس و نااميدی فريادی برآورم
و ذره ای روشنايی را
در خانه ی تنهایی خويش جستجو کنم.

 سوره الفلق:
به نام خداوند بخشنده و مهربان.
بگو من پناه می جویم به خدای فروزنده صبح روشن «۱»
از شر مخلوقات «۲»
و از شر شب تار هنگامیکه درآید «۳»
و از شر زنان افسونگر چون به جادو، در گره ها بدمند «۴»
و از شر حسود بدخواه، چون آتش رشک و حسد بر افروزد «۵»

سوره الناس:
به نام خداوند بخشند و مهربان.
بگو من پناه می جویم به پروردگار آدمیان «۱»
پادشاه آدمیان «۲»
اله (یکتامعبود) آدمیان «۳»
از شر وسوسه ی شیطان «۴»
آن شیطانی که وسوسه و اندیشه ی بد افکند در دل مردمان «۵»
چه از جنس جن باشد و یا انواع انسان «۶»

و لحظه ای بعد، من بر روی مسیری آرام و آهسته پیش می رفتم، تا مبادا این بار هم کوتاه بیایم و بازگردم. نباید این بار هم شکست می خوردم. باید نسیم ملایمی که در حال وزیدن بود، خاطرات گذشته ام را با خود می برد. خاطراتی از شکست های مکرر پیشین.

و من به پیش می رفتم. آرام، آهسته و پیوسته. و تنها. چرا که باید به خود متکی می گشتم. این من بودم که این راه را انتخاب کرده بودم، پس تنها باید خود آن را می پیمودم. راهی که با خطرات، مشکلات و موانعش تا حدودی آشنا بودم.

و من هنوز هم به پیش می رفتم، در امتداد جاده ی تنهایی. با توکل و اراده ای که آن را در کوله ام اندوخته بودم و هراز چند گاهی از آن، بهره می بردم. و گام های رو به جلو، که بر اندوخته هایم بازمی افزود. و هم امیدی، که با آن تاحدی بیگانه گشته بودم، با هر گام بیشتر می شد، تا جاییکه دیگر ناامیدی را به فراموشی سپرده بودم. دیگر من مانده بودم و مقصدی که آن را چندان دور از خویش نمی دیدم.

و من باز هم به پیش می رفتم. و اگرچه اولین غروب سفر را در برابر خویش نظاره می کردم، اما گویی در برابر تاریکی شب، مجهز و آماده گشته بود.

و آن گاه، شب آغاز شد. شبی نه به معنای ناامیدی و نه به مفهوم شکست. بلکه شبی که آغازگر تهاجم تاریکی بود. یورش بی امان مشکلات، و یا همان امتحانات الهی. و گویی، تاریکی شب را باید در دل جنگلی سپری می کردم، مخوف و هراس انگیز. آنجائیکه حضور شیاطین را با تمام وجود می شد احساس کرد. شیاطینی که در برابرم ظاهر می شدند. شیاطینی که راه می رفتند و با من لب به سخن می گشودند. و هرچه در برابرشان تقلا می کردم، بر شدت وسوسه هاشان می افزودند. من نیز، گویی هرگز به این مرحله از مسیر نرسیده بودم، جنگلی تاریک و خوفناک با شیاطینی مجسم و واقعی.

و اما، من هنوز هم به پیش می روم. با آنکه شیاطین هستند و آنان را به چهره هایی واقعی می بینم. شیاطینی که می خواهند مرا از ادامه دادن راه بازدارند، با هرچه که در توانشان است. باشد، تا این کابوس شبانه به پایان رسد، و من نیز از چنین امتحانات و مخاطراتی سربلند بیرون آیم.